Ga direct naar de hoofdnavigatie Ga direct naar de content

In de herkansing

Vrouw zilvergrijs haar, met bril mooie tanden witte achtergrond

Anette van der Manden (51) runde met haar man de beroemde nachtbakkerij de Rond op de Overtoom in Amsterdam. Nu is ze in opleiding tot verzorgende IG bij woonzorgcentrum Bornholm in Hoofddorp. Makkelijk vindt ze het niet, wel leuk. Elke dag is spannend.

Van broodjes bakken naar de zorg. 'Er zijn wel wát overeenkomsten', vindt Anette van der Manden. 'Ook hier in de ouderenzorg moet je de juiste ingrediënten bij elkaar doen. En ook hier ben je moe aan het eind van de dag.'

Nachtbakkerij de Rond

Na de mavo wilde Anette van der Manden ook al de zorg in gaan. Maar ze was te jong om verpleegkunde te doen, zeventien pas. Dus werd het iets anders, de laboratoriumschool. Toen ze bijna klaar was, kwam de liefde in haar leven. Die bepaalde haar koers. Anette nam het begrip wittebroodsweken vrij letterlijk. In mei had ze haar diploma, in juni trouwde ze en in augustus werkte ze in de bakkerij die haar man zou overnemen. ‘Voor mij was het meteen duidelijk dat ik hem zou volgen,’ zegt ze. ‘We hadden het samen besloten.’
Bijna dertig jaar stond Anette achter de toonbank. Een mooie tijd, kijkt ze terug op een lange periode. ‘Nachtbakkerij de Rond aan de Overtoom, dat was een begrip. De enige bakkerij in Amsterdam die om half vier ’s morgens of nog eerder openging. Alle taxichauffeurs wisten waar de nachtbrakers op dat uur een broodje konden eten.’

Baby's in de reiswieg

Anette en haar man slaagden erin tussen de bedrijven door ook nog drie kinderen op te voeden. ‘De baby’s zette ik gewoon in de reiswieg achterin de zaak. Van de eerste heeft de box nog voor het raam gestaan. Oude klanten weten het nog wel. Achteraf denk je: hoe kreeg ik het voor elkaar.’ De laatste jaren veranderde de buurt. Er kwamen rijke yuppen te wonen. ‘Een hoop praatjes, je kent het wel, en ze hadden overal last van. Geuren en geluiden, niets deugde meer. Op het laatst vonden we er niets meer aan en hebben we de tent gesloten. Het deed pijn, maar we waren ook opgelucht. Nu heb ik ook nooit meer stress, dacht ik bij mezelf.’

‘Dat laatste viel toch wat tegen. Eerst vond ik het heerlijk, toen sloeg de twijfel toe. De vraag was: wat kon ik nog leren op mijn vijftigste? Vier jaar school zag ik echt niet zitten. De beroepsbegeleidende leerweg bij Amstelring leek beter te passen. Leren op het werk.’

Praat met een lage stem, het gaat om de klank

En nu? ‘Het is mooi en interessant,’ zegt Anette, ‘toch vind ik elke dag weer spannend. Toen ik voor het eerst op de pg-afdeling kwam dacht ik: Oh hemeltje, zou het altijd zo gaan? Mensen leken zo in zichzelf gekeerd. Nu weet ik alweer beter. Iedereen heeft een ingang. De een wil het zus, de ander zo. Een rustige uitstraling werkt sowieso het beste, heb ik gemerkt.

Zo is er hier een vrouw die geen woord Nederlands spreekt maar met wie ik toch kan praten. Als ik een lage stem opzet en de woorden langzaam uitspreek, wordt ze helemaal rustig. Het gaat niet om de woorden maar om de klank. Prachtig is dat toch? Ook voor het verschonen was ik eerst beducht. Niet nodig, merkte ik al snel. Als je één keer zo’n tevreden gezicht ziet, ben je meteen over je angsten heen.’

Collega van Anette worden? Bekijk alle vacatures Verzorgende IG en zorgvacatures in Hoofddorp.


Wil jij ook overstappen naar de zorg? Lees hier verder: