Ga direct naar de hoofdnavigatie Ga direct naar de content
Kijk hier voor de laatste informatie over het coronavirus.

'Er is niets dat ik liever zou doen'

Verpleegkundige in wit uniform staat naast een wensenboom (Anna van der Maden)
Anna van der Maden is al een hele tijd gelukkig op de Klaproos, een pg-afdeling van Rozenholm. Het is soms zwaar, vindt ze, maar altijd boeiend. En dankbaar. 'Als je weet waar je mensen blij mee krijgt, heb je elke dag plezier van je werk.'

Misverstanden

'Er zijn best veel misverstanden over mensen met dementie,' merkt Anna. 'Sommige leerlingen die hier komen, hebben geen idee wat ze moeten verwachten. Ze zijn bang voor agressie. Voor roepgedrag. Voor plas en poep. En als ze dan een paar dagen meelopen, zie je ze denken: o, werkt het zo! Maar dan is het dus helemaal niet zo eng.'

Ze zijn niet gek

Anna loopt al heel wat jaren mee op de pg. Mensen met dementie zijn niet gek, benadrukt ze altijd. Ze hebben alleen een beschadigd brein. Daardoor kunnen ze niet meer goed denken. Maar ze kunnen wel voelen. Soms zelfs juist heel goed. 'We hadden een keer een collega die thuis problemen had. Een bewoner, die anders nooit veel zei, keek haar heel lang aan. Toen legde ze haar hand op haar arm en zei: "Stil maar kind, na kruis komt kracht, het komt weer goed."

Elkaar begrijpen

Natuurlijk komt tegendraads gedrag wel voor. Mensen met dementie zijn niet altijd makkelijk te begrijpen. 'Bij veel bewoners zie je onrust, boosheid of angst,' zegt Anna. 'Ze zijn moe en willen naar huis, ze begrijpen niet wat er aan de hand is. Stel je voor hoe dat is: elke dag in een vreemde omgeving wakker worden en niet weten waar je heen moet.'

Prettig voelen

Anna vindt het mooi om uit te vinden waarbij bewoners zich prettig voelen. 'Vergis je niet,' zegt ze, 'dat is voor iedereen anders. Een mevrouw hier bij verpleeghuis Rozenholm vindt het bijvoorbeeld verschrikkelijk als je haar zomaar voorbij loopt. Ze wil gezien worden, letterlijk. Zeg je af en toe iets aardigs, dan is haar dag weer goed. Al is het maar: "Wat zit uw haar mooi!" Een andere bewoner, een man, wil juist geen contact. Maar hij wil wel dat je zegt wat je doet en waarom. "Ik ben hier om u te wassen," zeg je dan bijvoorbeeld, "ik trek nu uw hemd uit." Deze man heeft graag dat je de leiding neemt. Weer een ander wil juist niets weten van dwang. En bij de volgende moet je vooral vrolijk zijn, om een sombere stemming te verdrijven.'

 

Mensen blijven mensen

Met een aantal bewoners heeft Anna een bijzondere band. 'Niet met allemaal,' zegt ze, 'dat kan niet. Dat is buiten het verpleeghuis ook niet zo. Mensen blijven mensen. Belangrijk is wel dat je altijd respect en begrip toont en probeert in de behoeften van bewoners mee te gaan. Wil iemand langer in bed liggen? Of de hele nacht tv kijken in een stoel? Dan roepen we niet: "Dat mag niet," maar gaan we proberen de zorg daaromheen te regelen. De leiding ondersteunt ons daar volledig in, zolang er geen onveilige situaties ontstaan. We doen zoveel we kunnen, zeggen we altijd. Volgende week gaat een collega zwemmen met een bewoner van 97.'

De grote wens

Rozenholm is een geweldige plek om te werken vindt Anna. 'Het is niet groot, dus je kent elkaar. Het ligt midden in Aalsmeer, pal naast een prachtige historische tuin. En bijna alle bewoners komen uit de streek, dus niemand is ver van huis.' In Rozenholm staat een boom met kaartjes waarop de wensen van bewoners staan. Wat de grote wens is van Anna zelf? 'Ik dacht gisteren nog: ik zou echt niet weten wat ik liever zou doen dat dit. Alleen… hadden we maar meer collega's, dan hadden we nog meer tijd voor leuke dingen.' 

Collega worden van Anna? Bekijk dan de vacatures Verzorgende IG.


Wil jij ook overstappen naar de zorg? Lees hier verder: